سکوت

محبوب ترین نام ها:

kahkeshan-00 — Thu, 17 Dec 2009 19:17:18 GMT

از جابر بن عبدالله انصاری نقل شده که، روزی به رسول خدا (ص) عرض کردم:

درباره علی بن ابیطالب چه می گویید؟

فرمودند: او، جان من است.

گفتم: درباره حسن و حسین چه می گویید؟

فرمودند: آن دو روح و روان منند و فاطمه مادر ایشان، دختر من است. آنچه او را بیازارد، مایه رنجش من است و آنچه او را خوشحال کند، مرا شاد کرده است.

خدا را گواه می گیرم که من با دشمنان ایشان دشمنم و با دوستانشان دوست.

**ای جابر، هر گاه خواستی خدا را بخوانی و دعایت مستجاب گردد، او را به نام های ایشان صدا بزن که این نام ها نزد خداوند محبوب ترین نام هایند.**

" منبع: پاسخ ها و پیام ها "

وارد شدن کاروان حج به مجلس بوسعد واعظ:

kahkeshan-00 — Thu, 03 Dec 2009 19:37:18 GMT

در زمان های قدیم شخصی به نام بوسعد واعظ درمجلسی مشغول موعظه بود.

در وسط وعظ او کاروانی که از حج برگشته بود وارد مجلس شد.

مسئول کاروان گفت: ما از مکه معظمه مراجعت می کردیم، دزدان به کاروان ما حمله کردندو تمام پول های ما را گرفتند، به طوری که دیگر وجهی برای رسیدنُ به شهر و منزل خود نداریم.

به اینجا آمده ایم که اگر امکان داشته باشد کمکی از شما بگیریم تا بنوانیم به شهر و دیار خود بازگردیم.

بوسعد پرسید: برای رسیدن به شهرتان چه مبلغی نیاز دارید؟

گفت: بیست هزار دینار.

بوسعد به حاضرین در مجلس گفت: آیا در میان شما کسی هست که این مبلغ را به این کاروان بدهد و آنها را برای رضای خدا شاد کند؟

خانمی برخاست و گفت:

من حاضرم تمام این مبلغ را به این کاروانیان بدهم. سپس به منزل رفت و با مقداری جواهر زینتی بازگشت و آنها را به بوسعد داد.

بوسعد واعظ به کاروانیان گفت: این جواهرات را تا سه روز نزد خود نگاه می دارم و بعد از سه روز به شما می دهم.

وقتی علت را پرسیدند، گفت:

چون صاحب این جواهر خانم است، احتمالاً تابع احساسات شده و ممکن است در ظرف این سه روز پشیمان شود و جواهرات خود را مطالبه کند.

پس از سه روز آن خانم با یک گردنبند طلا پیش سعد آمد و گفت: این را هم به کاروانیان بدهید.

بوسعد پرسید: چرا همان روز ندادی؟ در پاسخ گفت: دیشب خواب دیدم که در بهشتم و همه جواهراتی را که به شما دادم به بدنم آویزان است، به جز این گردنبند.

پرسیدم: پس گردنبندم کجاست؟

حوریان بهشت گفتند: آن را نفرستادی.

چون این خواب را دیدم یقین کردم که هر چه در راه خدا بدهم در آنجا به من خواهند داد.

***بهشت گر چه پر از نعمت است و ناز و نِعَم

جز آن متاع نیابی که خود فرستادی***

« منبع: کتاب سرّ دلبران »

برنده ها و بازنده ها (1):

kahkeshan-00 — Wed, 25 Nov 2009 18:09:18 GMT

* برنده متعهد می شود.

** بازنده وعده می دهد.

* وقتی برنده ای مرتکب اشتباه می شود، می گوید: اشتباه کردم.

** وقتی بازنده ای مرتکب اشتباه می شود، می گوید: تقصیر من نبود و دیگران را مقصر می داند.

* برنده بیش از بازنده کار انجام می دهد و در انتها باز هم وقت دارد.

** بازنده همیشه آنقدر گرفتار است که نمی تواند به کارهای ضروری بپردازد.

* برنده به بررسی دقیق یک مشکل می پردازد.

** بازنده از کنار مشکل گذشته و آن را حل نشده رها می کند.

* برنده با جبران اشتباهش، تأسف و پشیمانی خود را نشان می دهد.

** بازنده می گوید: «متأسفم»، اما در آینده اشتباه خود را تکرار می کند.

* برنده گوش می دهد.

** بازنده فقط منتظر رسیدن نوبت خود، برای حرف زدن است.

* برنده از میانه روی و نرمش خود احساس قدرت می کند.

** بازنده هرگز میانه رو و معتدل نیست. گاهی از موضع ضعف و گاهی همچون ستمگران فرودست رفتار می کند.

* برنده می گوید: باید راه بهتری هم وجود داشته باشد.

** بازنده می گوید: تا بوده همین بوده و تا هست همین است.

* برنده به افراد برتر از خود، احترام می گذارد و سعی می کند از آنان چیزی بیاموزد.

** بازنده از افراد برتر از خود ، خشم و نفرت داشته و در پی یافتن نقاط ضعف آنان است.

مبنای دین اسلام:

kahkeshan-00 — Sun, 08 Nov 2009 19:25:18 GMT

روزی شقیق بلخی (از شاگردان امام موسی کاظم(ع)) با ارادتمندان خود در راهی می رفت. شخصی خارج از مذهب اسلام در راه به او برخورد و سوالی کرد.

شقیق پاسخ گفت و سوال و جواب آنان به درازا کشید. ناگهان جملۀ قابل توجّهی از دهان آن مرد خارج شد که مورد پسند شقیق واقع شد. شقیق به مریدان گفت: این کلام را یادداشت کنید. مرد بیگانه گفت: ای شقیق، پیشوای مذهب تویی، باید سخنان تو را یادداشت کنند. چرا گفتی سخن مرا یادداشت کنند؟

شقیق گفت: دین من بر تواضع است. هر کلام نیکویی که از زبان هر کس جاری شود، وظیفه داریم یادداشت و به آن عمل کنیم. مرد بیگانه که این سخن بشنید گفت: ای شقیق اسلام به من عرضه کن، زیرا دینی که مبنای آن بر تواضع است، درست و بر حق است.

شقیق او را مسلمان کرد و آن مرد از ارادتمندان و پیروان شقیق گشت.

" منبع: کتاب سرّ دلبران "

دنیا و زاهدان:

kahkeshan-00 — Fri, 30 Oct 2009 20:18:18 GMT

زاهدان، گروهی از مردم دنیایند که دنیاپرست نمی باشند.

پس در دنیا زندگی می کنند امّا آلودگی دنیا پرستان را ندارند.

در دنیا با آگاهی و بصیرت عمل می کنند و در ترک زشتی ها از همه پیشی می گیرند، بدن هایشان به گونه ای در تلاش و حرکت است که گویا میان مردم آخرتند.

اهل دنیا را می نگرند که مرگِ بدن ها را بزرگ می شمارند، امّا آنها مرگ دل های زندگان را بزرگ تر می دانند.

منبع: " نهج البلاغه "

پدر

kahkeshan-00 — Tue, 13 Oct 2009 14:32:18 GMT

شب از نيمه گذشته بود. پرستار به مرد جواني که آن طرف تخت ايستاده بود و با نگراني به پيرمـرد بيمار چشم دوخته بود نگاهي انداخت.پيرمرد قبل از اينکه از هوش برود، مدام پسر خود را صدا مي زد.

پرستار نزديک پيرمرد شد و آرام در گوش او گفت: پسرت اينجاست، او بالاخره آمد.
بيمار به زحمت چشم هايش را باز کرد و سايه پسرش را ديد که بيرون چادر اکسيژن ايستاده بود.
بيمار سکته قلبي کرده بود و دکترها ديگر اميدي به زنده ماندن او نداشتند.

پيرمرد به آرامي دستش را دراز کرد و انگشتان پسرش را گرفت. لبخندي زد و چشم هايش را بست.
پرستار از تخت کنار که دختري روي آن خوابيده بود، يک صندلي آورد تا مرد جوان روي آن بنشيند. بعد از اتاق بيرون رفت. در حالي که مرد جوان دست پيرمرد را گرفته بود و به آرامي نوازش مي داد.

نزديک هاي صبح حال پيرمرد وخيم شد. مرد جوان به سرعت دکمه اضطراري را فشار داد.
پرستار با عجله وارد اتاق شد و به معاينه بيمار پرداخت ولي او از دنيا رفته بود.
مرد جوان با ناراحتي رو به پرستار کرد و پرسيد: ببخشيد، اين پيرمرد چه کسي بود؟! پرستار با تعجب گفت: مگر او پدر شما نبود؟!

مرد جوان گفت: نه، ديشب که براي عيادت دخترم آمدم براي اولين بار بود که او را مي ديدم. بعد به تخت کناري که دخترش روي آن خوابيده بود، اشاره کرد. پرستار با تعجب پرسيد: پس چرا همان ديشب نگفتي که پسرش نيستي؟

مرد پاسخ داد: فهميدم که پيرمرد مي خواهد قبل از مردن پسرش را ببيند، ولي او نيامده بود. آن لحظه که دستم را گرفت، فهميدم که او آن قدر بيمار است که نمي تواند من را از پسرش تشخيص دهد. من مي دانستم که او در آن لحظه چه قدر به من احتياج دارد.

ماه توبه:

kahkeshan-00 — Fri, 28 Aug 2009 12:23:18 GMT

پیامبر اکرم (ع) می فرمایند:

* ماه رمضان سرور ماه ها و شب قدر، سرور شب هاست.

* اگر بنده خدا می دانست در ماه رمضان چه فضیلتی است، دوست می داشت که تمام سال رمضان باشد.

* همۀ اعمال نیک فرزند آدم به خودش بر می گردد، غیر از روزه که برای من است و من به او پاداش خواهم داد.

* آن کس که شب قدر را با بیداری زنده بدارد، عذاب تا سال آینده از او برداشته خواهد شد.

حضرت امیر المومنین علی (ع) می فرمایند:

بر شما باد در ماه رمضان به بسیار دعا کردن و استغفار نمودن. چرا که دعا بلا را از شما دور می سازد و استغفار گناهانتان را می زداید.

رسول خدا (ص) فرمودند:

ماه رمضان ، ماه خدای عزّوجل است که در آن پاداش کارهای نیک 2 برابر می شود و گناهان زدوده می شود.

ماه رمضان، ماه برکت و افزایش است.

ماه رمضان، ماه بازگشت و انابه است.

ماه رمضان، ماه توبه است.

ماه رمضان، ماه آمرزش گناهان و مغفرت است.

ماه رمضان، ماه آزادی و رهایی از جهنم و دستیابی به بهشت است.

پس ای مردم در ماه رمضان از هر کار بد و حرامی دوری کنید و در آن بسیار قرآن بخوانید و تمام اوقاتش را به یاد و ذکر پروردگارتان مشغول شوید.

""مبادا ماه رمضان نزد شما مانند دیگر ماه ها باشد، چرا که بر دیگر ماه ها حرمت و برتری دارد.""

شیطان و نمازگزار:

kahkeshan-00 — Sun, 16 Aug 2009 20:35:18 GMT

مردی صبح زود از خواب بیدار شد تا نمازش را در خانۀ خدا بخواند. لباس پوشید و راهی مسجد شد.

در راه مسجد، مرد زمین خورد و لباس هایش کثیف شد. بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت. لباس هایش را عوض کرد و دوباره راهی خانه خدا شد.

در راه مسجد، در همان نقطه مجدداً به زمین خورد! دوباره بلند شد، خودش را پاک کرد و به خانه برگشت. بار دیگر لباسهایش را عوض کرد و راهی شد.

در راه مسجد، با مردی که چراغ در دست داشت برخورد کرد و نامش را پرسید.مرد پاسخ داد:« من دیدم شما در راه مسجد دو بار به زمین افتادید، از این رو چراغ آوردم تا بتوانم راهتان را روشن کنم.»

نمازگزار از او بسیار تشکر کرد و هر دو به طرف مسجد حرکت کردند.

همین که به مسجد رسیدند، نمازگزار از او خواست تا وارد مسجد شود و با او نماز بخواند، ولی او از داخل شدن به مسجد خودداری کرد.

نمازگزار بار دیگر درخواستش را تکرار کرد ولی آن مرد قبول نکرد و گفت: "من شیطان هستم ".

نمازگزار با شنیدن این حرف جا خورد.شیطان در ادامه توضیح داد:

من شما را در راه مسجد دیدم و این من بودم که باعث زمین خوردن شما شدم.وقتی شما به خانه رفتید و باز به مسجد برگشتید، خدا همۀ گناهان شما را بخشید.من برای بار دوم باعث زمین خوردن شما شدم و حتی آن هم شما را تشویق به ماندن در خانه نکرد.به خاطر آن، خدا همۀ گناهان افراد خانواده ات را نیز بخشید.

ترسیدم اگر یک بار دیگر باعث زمین خوردن شما شوم، آنگاه خداوند گناه تمامی افراد دهکده تان را ببخشد.

یکی از دعاهای امام علی(ع)

kahkeshan-00 — Thu, 13 Aug 2009 08:52:18 GMT

خدایا! تو با دوستانت از همه انس گیرنده تری و برطرف کننده ی نیازهای توکّل کنندگانی.

بر اسرار پنهان شان آگاه و به آنچه در دل دارند آشنایی و از دیدگاه های آنان باخبر و رازشان نزد تو آشکار و دل های شان در حسرت دیدار تو داغدار است.

اگر تنهایی و غربت به وحشتشان اندازد یاد تو آرامشان می کند.

اگر مصیبت ها بر آنان فرود آید به تو پناه می برند و روی به درگاه تو دارند زیرا می دانند که سررشته ی کارها به دست توست و همه ی کارها از خواست تو نشأت می گیرد.

خدایا! اگر برای خواستن درمانده شوم یا راه پرسیدن را ندانم، تو مرا به اصلاح کارم راهنمایی فرما و جانم را به آنچه مایه ی رستگاری من است هدایت کن که چنین کاری از راهنمایی های تو به دور و از کفایت های تو ناشناخته نیست.

خدایا! مرا با بخشش خود بپذیر و با عدل خویش با من رفتار مکن.

" منبع: نهج البلاغه خطبۀ 227"

سفارش به نیکوکاری:

kahkeshan-00 — Fri, 07 Aug 2009 08:36:18 GMT

** حال که زنده و برقرارید، عمل نیکو انجام دهید، زیرا پرونده ها گشوده، راه توبه باز و خدا فراریان را فرا می خواند و بدکاران، امید بازگشت دارند.

عمل کنید پیش از آنکه چراغ عمل خاموش و فرصت پایان یافته و اجل فرا رسیده و دَرِ توبه بسته و فرشتگان به آسمان پرواز کنند.

پس هر کسی با تلاش خود برای خود، از روزگار زندگانی برای ایّام پس از مرگ، از دنیای فناپذیر برای جهان پایدار و از گذرگاهِ دنیا برای زندگی جاودانه ی آخرت ، توشه برگیرد.

انسان باید از خدا بترسد، زیرا تا لحظه ی مرگ فرصت داده شده و مهلت عمل نیکو دارد.

انسان باید نفس را مهار کند و آن را در اختیار گرفته ، از طغیان و گناهان باز دارد و زمام آن را به سوی اطاعت پروردگار بکشاند.

** بر شما باد به تلاش و کوشش، آمادگی و آماده شدن و جمع آوری زاد و توشه ی آخرت در دوران زندگی دنیا.

دنیا شما را مغرور نسازد، چنان که گذشتگان شما و امّت های پیشین را، در قرون سپری شده مغرور ساخت.

آنان که دنیا را دوشیدند، به غفلت زدگی در دنیا گرفتار آمدند، فرصت ها را از دست دادند و تازه های آن را فرسوده ساختند، سرانجام خانه هایشان گورستان و سرمایه هایشان ارث این و آن گردید.

آنان که نزدیکشان را نمی شناسند و به گریه کنندگان خود توجّهی ندارند و نه دعوتی را پاسخ می گویند.

مردم! از دنیای حرام بپرهیزید، که حیله گر و فریبنده و نیرنگ باز است. بخشنده ای باز پس گیرنده و پوشنده ای برهنه کننده است.

آسایش دنیا بی دوام و سختی هایش بی پایان و بلاهایش دایمی است.

" منبع: نهج البلاغه "